Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

Με αφορμη την Οκτωβριανή Επανάσταση



Το ανανεωτικό κομμουνιστικό κίνημα για ευνόητους λόγους θεωρητικούς και κοινωνικοπολιτικούς, είχε απορρίψει την ανελεύθερη πρακτική του Σταλινισμού και το δογματισμό του Λενινισμού. Αντίθετα η θεωρία του «Δημοκρατικού Δρόμου για το Σοσιαλισμό», σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ήταν η σημαντικότερη ριζοσπαστική θεώρηση που βρίσκονταν εξ αρχής απέναντι από την αντιφατική  πορεία του Σοβιετικού μοντέλου την οποία  μας κληροδότησε, το πάλαι ποτέ ευρωκομμουνιστικό κίνημα. Μετά από πολλές δεκαετίες, κυρίως μετά τις συγκλονιστικές εξελίξεις της κατάρρευσης το 1989 του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού», όπως τον απεκάλεσαν οι πρωτεργάτες του, δεν έχει ακόμη παρουσιαστεί μια ανάλογη ριζοσπαστική, θεωρητική άποψη  συγκροτημένη και συγκεκριμένη για το όραμα του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία και κατά μείζονα λόγω του κομμουνισμού. Όποιος επομένως εξαγγέλλει «σοσιαλιστική προοπτική» με τη μορφή  γενικόλογων συνθημάτων, απλώς γελοιοποιεί μια πολύ σπουδαία υπόθεση.

Οι όροι, σοσιαλισμός και κομμουνισμός και δίπλα τους η φράση «με δημοκρατία και ελευθερία» τεκμηριώνουν τη σοβαρή εκτίμηση ότι η λέξη σοσιαλισμός και οι συνακόλουθες λέξεις δημοκρατία και ελευθερία, αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Είναι δηλαδή αδιαίρετες, δεν χωρίζονται και συγκροτούν ένα ενιαίο οραματικό πεδίο, που αποτελεί ότι πιο επαναστατικό, ριζοσπαστικό έχει να επιδείξει διαχρονικά το ευρωπαϊκό μαρξιστικό και κομμουνιστικό κίνημα, που παραμένει αναντικατάστατο, επίκαιρο διαχρονικά, οριοθετημένο από τα δογματικά και ανελεύθερα στίγματα και εγκλήματα της πρώην μαρξιστικής-λενινιστικής κομμουνιστικής Αριστεράς, που σύντομα μεταλλάχθηκε στο σταλινικό εξάμβλωμα.

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Ποια Ευρώπη βλέπουμε και ποια θέλουν οι λαοί της




Η Ευρώπη και ο κόσμος που βλέπουμε

Τα τελευταία  χρόνια βλέπουμε μια Ευρώπη εσωστρεφή και παράλυτη. Μια Ευρώπη απαθή και κουρασμένη. Να απομακρύνεται από το ιστορικό της παρελθόν, από την Ευρώπη του Διαφωτισμού, των εξεγέρσεων, των επαναστάσεων, των μεγάλων οικουμενικών ιδεών,  του μεταπολεμικού δημοκρατικού και θεσμικού ιδεώδους της ενωμένης Ευρώπης που συγκλόνισε τον κόσμο και ώθησε τους λαούς να ελπίζουν στην πρωτότυπη και ελπιδοφόρα προοπτική της ευρωπαϊκής ενοποίησης των λαών της Ευρώπης, με τις αρχές και τις αξίες,  της ειρήνης, της δημοκρατίας της αλληλεγγύης, της κοινωνικής συνοχής και της οικονομικής σύγκλισης.

Βλέπουμε μια Ευρώπη να απομακρύνεται από το μανιφέστο της Ενωμένης Ευρώπης του Αλτιέρο Σπινέλλι και των εξόριστων συντρόφων του στο Μπεντοτένε, βλέπουμε μόνο μια Ευρώπη των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, του νεοφιλελέυθερου υποδείγματος, των χρηματοπιστωτικών κερδοσκόπων και των πιστοληπτικών οίκων αξιολόγησης, που υπηρετούν τις επιδιώξεις της ευρωπαϊκής ελίτ και με τις αξιολογήσεις τους ευνοούν τα αστρονομικά κέρδη των heads funds, που πόνταραν στις προεξοφλούμενες από τους «οίκους» περιπέτειες των οικονομιών του ευρωπαϊκού Νότου, βλέπουμε μια Ευρώπη με την κυριαρχία των μονεταριστών, των αγορών και όχι της εργασίας και της αλληλεγγύης. Μια Ευρώπη που οι λαοί της δεν έχουν λόγο στις αποφάσεις των ανεξέλεγκτων και αδιαφανών Συμβουλίων Κορυφής και του άτυπου EUrogroup, που δεν ελέγχονται από κανένα θεσμικό οργανισμό.

Όμως αυτό που ανησυχεί περισσότερο είναι η μεγάλη κοινωνική αδικία. Βλέπουμε ότι το «κοινωνικοποιημένο κόστος» της Ευρώπης της χρηματοπιστωτικής και δημοσιονομικής κρίσης,  δεν φορτώνεται στις αγορές αλλά κυρίως στις πλάτες λαϊκών στρωμάτων της Ευρώπης και πλήττει σκληρότερα τις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Οι περισσότεροι που δεν ανήκουν στους κερδισμένους της παγκοσμιοποίησης, καλούνται να πληρώσουν άλλη μια φορά, τον λογαριασμό για τις αναταράξεις και τις κρίσεις του χρηματοπιστωτικού συστήματος και μάλιστα να πληρώσουν πολύ  πιο ακριβά από τους κατόχους μετοχών σε τρέχουσες αξίες, με σκληρό νόμισμα μέσω των  καθημερινών αναγκών τους. Ακόμη το μεγαλύτερο κόστος σε ευρύτερο περιφερειακό ή παγκόσμιο πεδίο πληρώνουν οι οικονομικά ασθενέστερες χώρες.

Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

Η ανισόμετρη ανάπτυξη δεν είναι success story

Εκπρόσωποι της Eldorαdo Gold. 'H εταιρεία μας θα επανεξετάσει, τη στάση της στο μέλλον , με μια άλλη, πιο υποστηρικτική κυβέρνηση. Τι άλλη απόδειξη. Η ανισόμετρη ανάπτυξη είναι εδώ! 


Εισαγωγή

Τελευταία έχει δημιουργηθεί ένα κλίμα ευφορίας στη χώρα μας, που θυμίζει τα success stories των προηγούμενων μνημονιακών περιόδων. Το, ότι «κάτι αλλάζει στην οικονομία», ότι η  χώρα «γυρίζει σελίδα», ότι επιταχύνεται  σχετική ανάκαμψη, ότι θα επιτευχθεί ο «στόχος της  μεγέθυνσης» όταν η χώρα θα μπει στην “κανονικότητα”, ή ακόμα, ότι θα ανακτήσει σε κάποιο χρόνο την σχετική πολιτική ανεξαρτησία της και την κάποια ρύθμιση του χρέους της ώστε να εξυπηρετείται, αποτελούν γεγονότα που όμως δεν προβάλλονται αυτόματα προς την επιδιωκόμενη   προοπτική της  ευημερίας της χώρας και την αναζητούμενη βιώσιμη ανάπτυξη που παραμένουν ως τελικός σκοπός. Αυτό πρέπει με σαφήνεια να το γνωρίζει όλος ο ελληνικός λαός, χωρίς περιστροφές ή αυταπάτες.

Η ανισόμετρη ανάπτυξη που κυριαρχεί σήμερα στον παγκόσμιο οικονομικό σκηνικό, με οδηγό το νεοφιλελεύθερο αφήγημα, προφανώς «επιτρέπει την απόκτηση της πολιτικής ανεξαρτησίας μιας χώρας, αυτό όμως δεν σημαίνει   ότι η χώρα αυτή μπορεί εύκολα να αποκτήσει και την οικονομική της ανεξαρτησία. Η ισχύουσα δομή της υπαρκτής παγκοσμιοποίησης, είναι παγιωμένη και μη αναστρέψιμη στις παρούσες συνθήκες. Το συμπέρασμα αυτό δεν είναι δύσκολο να αντληθεί, σε μια δευτερεύουσας  σημασίας οικονομία όπως είναι η ελληνική, η οποία  βρίσκεται σε μια προωθημένη περιφερειακή ολοκλήρωση από το 2001, στην οποία δεν μπόρεσε όμως να αναπτυχθεί με τους δικούς της ιδιαίτερους όρους, ακριβώς διότι το νεοφιλελεύθερο αφήγημα, όπως καθιερώθηκε και εφαρμόζεται σήμερα με τα θεσμικά ελλείμματα δημοκρατίας και ισόμερης ανάπτυξης  στην Ευρωζώνη, παράγει ανισόμετρη ανάπτυξη, δημιουργεί αναπτυξιακό χάσμα μεταξύ του αναπτυγμένου ευρωπαϊκού  Βορρά και του  φτωχού Νότου και προκαλεί υψηλά χρέη στο Νότο.

Το οικονομικό πλαίσιο της Ευρωζώνης, της Ε.Ε ευρύτερα αλλά και της παγκόσμιας οικονομίας, καθορίζονται από  το μοντέλο της ανισόμετρης ανάπτυξης, που επιβάλλεται από τις χρηματοοικονομικές ελίτ και τις κυρίαρχες οικονομίες του βιομηχανικού πυρήνα, στις εξαρτημένες οικονομίες, με βάση το παγκόσμιο συσχετισμό δύναμης που ισχύει, και διαμορφώνουν τους όρους και τους  τρόπους μεγέθυνσης των οικονομιών τους, προς όφελος τους.

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Ζητούμενο η ανάπτυξη χωρίς αυταπάτες




Η Ελλάδα με το ξέσπασμα της δημοσιο-οικονομικής κρίσης βρίσκεται σε φάση μόνιμης αποανάπτυξης. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΛΣΤΑΤ το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, σε σύγκριση με το 2008,έχει υποστεί μείωση 25%. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί συνέχεια της αντίστοιχης μείωσης του ΑΕΠ της χώρας κατά 28%, σε σχέση με το 2008. Ακόμη πρόκληση αποτελεί η αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, που αποτελούν το 45% του συνόλου, καθώς και η μη επιστροφή των καταθέσων που μειώθηκαν την περίοδο 2014/2015 κατά 27%
Παράλληλα ανησυχητικός είναι ο ρυθμός αποεπένδυσης. Οι μακροχρόνιες επενδύσεις του παρελθόντος κλείνουν τον κύκλο τους και δεν αναπληρώνονται από νέες, το ύψος νέων επενδύσεων παραμένει σε χαμηλά επίπεδα, και το Τραπεζικό Σύστημα αδυνατεί, λόγω των τεράστιων κόκκινων δανείων να παράσχει την απαραίτητη ρευστότητα για τη διευκόλυνση των επενδύσεων. Οι μόνες «επενδύσεις», αν μπορεί κανείς να τις χαρακτηρίσει έτσι, είναι κυρίως σε μικρομάγαζα (καφενεία, σουβλατζίδικα, τυροπιτάδικα, κομμωτήρια  κ.α).Προφανώς εκποίηση του εθνικού πλούτου μέσω ΤΑΙΠΕΔ συνεχίζεται αργά αλλά σταθερά σύμφωνα με τις μνημονιακές δευμεύσεις.

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Πορεία της ελληνικής κοινωνίας

Οι αιτίες της κοινωνικής εξαθλίωσης στην Ελλάδα, πέραν από τις εγκληματικές πολιτικές των μνημονιακών κυβερνήσεων που τις επιδείνωσαν σε υπέρτατο βαθμό και τη σκόπιμη καθυστέρηση της ευρωπαϊκής ελίτ να παρέμβει, προστατεύοντας το ασύδοτο και κερδοσκοπικό ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, στο μεγαλύτερο μέρος τους, είναι οικονομικές και σχετίζονται κυρίως με ιδιαιτερότητες της ελληνικής κοινωνίας. Κυρίαρχο ρόλο στις ιδιαιτερότητες έπαιξαν:
● Το ελληνικό κράτος όπως αυτό διαμορφώθηκε και εξελίχθηκε ιστορικά από τις αρχές της ίδρυσής του το 1829.
● Η εκτεταμένη πρόφορντική μορφή της οικονομίας των αυτοαπασχολουμένων και των οικογενειακών επιχειρήσεων, που δημιουργήθηκαν ως συνέπεια ενός ιδιόμορφου κοινωνικού αποκλεισμού που εφαρμόστηκε κατά την εμφυλιοπολεμική περίοδο με πολλά θετικά και αρνητικά στοιχεία που έκτοτε αποτέλεσαν τη μόνιμη παραγωγική βάση της χώρας.
● H συντεχνιακού χαρακτήρα κοινωνική οργάνωση, το πελατειακό πολιτικό σύστημα συναλλαγής και διαμεσολάβησης με την κοινωνία, ο εισαγόμενος και ασύδοτος καταναλωτισμός, ιδίως μετά την ένταξη της χώρας στην Ε.Ε.
Η εξέλιξη του Ελληνικού κράτους
Το ελληνικό κράτος ήταν για ενάμισι αιώνα περίπου ο μοχλός οικοδόμησης «της κοινωνικής οργάνωσης και της οικονομικής ανάπτυξης». Ακόμη και μετά την μεταπολίτευση του 74 έλεγχε ασφυκτικά όλους τους αρμούς της οικονομικής και κοινωνικής ζωής.
Ο ιδιόμορφος αυτός «κρατισμός» ήταν αποτέλεσμα της μακράς ιστορικής προσπάθειας διαμόρφωσης της κατακερματισμένης ελληνικής κοινωνίας, που ξεκίνησε με τη συγκρότηση του ελληνικού κράτους μετά την επανάσταση του 21 και οικοδομήθηκε διαχρονικά με την ασφυκτική και διαρκή παρέμβασή του. Αυτή η ιδιόμορφη λειτουργία του κράτους, διαμόρφωσε την ιδεολογία του κρατισμού που βασίλευσε στη χώρα μέχρι τις ημέρες μας. Εξασφάλιζε την «τάξη και ασφάλεια», έλεγξε τη Δημόσια Διοίκηση και τα Συνδικάτα, συνέβαλλε στη συγκρότηση κοινωνικών κατηγοριών και τάξεων κατά τις επιδιώξεις του και στη συνέχεια τις οδήγησε στη συναλλαγή μέσω του πελατειακού συστήματος για τη διασφάλιση της αναπαραγωγής του.

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Το Δημόσιο Χρέος σήμερα





Η εμπειρία από την εξέλιξη του δημόσιου χρέους της χώρας είναι πλέον δεδομένη. Η πίεση που ασκήθηκε από το ΔΝΤ για την ελάφρυνσή του μέσω πρόσθετων δημοσιονομικών μέτρων, η αντιφατική τακτική των εταίρων και δανειστών μας, ιδιαιτέρως της Γερμανίας, που δείχνουν απρόθυμοι στην ελάφρυνση του χρέους αλλά επιμένουν στη βελτίωση των όρων εξυπηρέτησής του, η αυτονόητη προσπάθεια της Κυβέρνησης για να γίνει το χρέος βιώσιμο καθώς και οι πρόσφατες αποφάσεις του Euro group , που μέσω της δημιουργικής ασάφειας, παραπέμπουν την απόφαση για την τύχη του Ελληνικού χρέους στο τέλος του προγράμματος το 2018 συνθέτουν το «αγκάθι της αβεβαιότητας» γύρω από την εξέλιξή του χρέους. Η κατάσταση αυτή ως ένα βαθμό, εμποδίζει τη δυναμική της ελληνικής οικονομίας, να υπερβεί στη σημερινή ευνοϊκή οικονομική φάση την κρίση, σύμφωνα με τις πρόσφατες επιδόσεις της, που δείχνουν μια τελείως διαφορετική εικόνα από αυτή που σκιαγραφείται με βάση το χρέος.
Από την άλλη πλευρά του λόφου, από το χρηματοπιστωτικό  τομέα, οι φήμες κάνουν λόγο για ενδιαφέρον των αγορών, ενώ οι εντατικές προετοιμασίες εξόδου της χώρας  προκαλούν "τριβές" μεταξύ των εν δυνάμει αναδόχων της εξόδου, σχετικά με το ποιος θα έχει το πλεονέκτημα της διαχείρισής της και της ανάλογης προμήθειας που αντιστοιχεί.

Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Κοινωνία και ανάπτυξη δεν μένει τίποτε άλλο



Η ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης και η επίτευξη της συμφωνίας στο Eurogroup έκλεισε(;) τον κύκλο της μακράς και δύσβατης διαπραγμάτευσης αλλά και της οικονομικής αβεβαιότητας, έστω και αν ακόμη έχουν μείνει πίσω μερικές δεκάδες προαπαιτούμενα ήσσονος σημασίας.

Η Κυβέρνηση πλέον είναι υποχρεωμένη να κινηθεί προς την δημιουργία του ελλείποντος αναπτυξιακού σχεδίου, του αντίστοιχου παραγωγικού προτύπου που θα το υποδεχτεί και στην ισχυροποίηση της παρέμβασής της προς την διαχείριση των άλυτων προβλημάτων της κοινωνίας, με βάσει ένα δυναμικό αποτύπωμα κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο αυτή  ως Αριστερή κυβέρνηση βρίσκεται πλέον ενώπιον αμείλικτων επιλογών. Με δεδομένους τους υπαρκτούς καταναγκασμούς και τη σκληρή και ασφυκτική  επιτροπεία που επιβάλλει το σύστημα της Ε.Ε, στα περιφερειακά κράτη, με δεδομένο το δυσβάστακτο δημόσιο χρέος που η εξυπηρέτησή του θα απορροφά το 15-20% του ΑΕΠ μέχρι το 2060, με δεδομένα τα χαρακτηριστικά του ανθρώπινου δυναμικού που συνεχίζει να παρακολουθεί από απόσταση με δυσπιστία πλέον το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, η προσπάθειά του να διευρύνει το διάδρομο που άνοιξε μετά τις διαπραγματεύσεις διακυβεύεται. Αν δεν ισχύσει αυτό που ο Πρωθυπουργός διεμήνυσε στους Υπουργούς του, να σηκώσουν τα μανίκια και να εκμεταλλευτούν το μομέντουμ της οικονομίας που βελτιώθηκε ως ένα βαθμό, διαφορετικά το αποτύπωμα που θα διαμορφωθεί μπροστά στις εκλογές, όταν προκύψουν, θα είναι αδύνατο και εκλογικά αναποτελεσματικό. Το  διακύβευμα επομένως της συγκυρίας είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορέσει να  συνδυάσει τα λαϊκά συμφέροντα με το δημόσιο συμφέρον, σε συνθήκες ισχυρών ευρωπαϊκών και διεθνών καταναγκασμών. Το εγχείρημα αυτό είναι πολύ δύσκολο. Δεν χρειάζεται επομένως μπροστά στις δυσκολίες να ισορροπούμε με αυταπάτες!