Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Το Δημόσιο Χρέος σήμερα





Η εμπειρία από την εξέλιξη του δημόσιου χρέους της χώρας είναι πλέον δεδομένη. Η πίεση που ασκήθηκε από το ΔΝΤ για την ελάφρυνσή του μέσω πρόσθετων δημοσιονομικών μέτρων, η αντιφατική τακτική των εταίρων και δανειστών μας, ιδιαιτέρως της Γερμανίας, που δείχνουν απρόθυμοι στην ελάφρυνση του χρέους αλλά επιμένουν στη βελτίωση των όρων εξυπηρέτησής του, η αυτονόητη προσπάθεια της Κυβέρνησης για να γίνει το χρέος βιώσιμο καθώς και οι πρόσφατες αποφάσεις του Euro group , που μέσω της δημιουργικής ασάφειας, παραπέμπουν την απόφαση για την τύχη του Ελληνικού χρέους στο τέλος του προγράμματος το 2018 συνθέτουν το «αγκάθι της αβεβαιότητας» γύρω από την εξέλιξή του χρέους. Η κατάσταση αυτή ως ένα βαθμό, εμποδίζει τη δυναμική της ελληνικής οικονομίας, να υπερβεί στη σημερινή ευνοϊκή οικονομική φάση την κρίση, σύμφωνα με τις πρόσφατες επιδόσεις της, που δείχνουν μια τελείως διαφορετική εικόνα από αυτή που σκιαγραφείται με βάση το χρέος.
Από την άλλη πλευρά του λόφου, από το χρηματοπιστωτικό  τομέα, οι φήμες κάνουν λόγο για ενδιαφέρον των αγορών, ενώ οι εντατικές προετοιμασίες εξόδου της χώρας  προκαλούν "τριβές" μεταξύ των εν δυνάμει αναδόχων της εξόδου, σχετικά με το ποιος θα έχει το πλεονέκτημα της διαχείρισής της και της ανάλογης προμήθειας που αντιστοιχεί.

Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Κοινωνία και ανάπτυξη δεν μένει τίποτε άλλο



Η ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης και η επίτευξη της συμφωνίας στο Eurogroup έκλεισε(;) τον κύκλο της μακράς και δύσβατης διαπραγμάτευσης αλλά και της οικονομικής αβεβαιότητας, έστω και αν ακόμη έχουν μείνει πίσω μερικές δεκάδες προαπαιτούμενα ήσσονος σημασίας.

Η Κυβέρνηση πλέον είναι υποχρεωμένη να κινηθεί προς την δημιουργία του ελλείποντος αναπτυξιακού σχεδίου, του αντίστοιχου παραγωγικού προτύπου που θα το υποδεχτεί και στην ισχυροποίηση της παρέμβασής της προς την διαχείριση των άλυτων προβλημάτων της κοινωνίας, με βάσει ένα δυναμικό αποτύπωμα κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο αυτή  ως Αριστερή κυβέρνηση βρίσκεται πλέον ενώπιον αμείλικτων επιλογών. Με δεδομένους τους υπαρκτούς καταναγκασμούς και τη σκληρή και ασφυκτική  επιτροπεία που επιβάλλει το σύστημα της Ε.Ε, στα περιφερειακά κράτη, με δεδομένο το δυσβάστακτο δημόσιο χρέος που η εξυπηρέτησή του θα απορροφά το 15-20% του ΑΕΠ μέχρι το 2060, με δεδομένα τα χαρακτηριστικά του ανθρώπινου δυναμικού που συνεχίζει να παρακολουθεί από απόσταση με δυσπιστία πλέον το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, η προσπάθειά του να διευρύνει το διάδρομο που άνοιξε μετά τις διαπραγματεύσεις διακυβεύεται. Αν δεν ισχύσει αυτό που ο Πρωθυπουργός διεμήνυσε στους Υπουργούς του, να σηκώσουν τα μανίκια και να εκμεταλλευτούν το μομέντουμ της οικονομίας που βελτιώθηκε ως ένα βαθμό, διαφορετικά το αποτύπωμα που θα διαμορφωθεί μπροστά στις εκλογές, όταν προκύψουν, θα είναι αδύνατο και εκλογικά αναποτελεσματικό. Το  διακύβευμα επομένως της συγκυρίας είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορέσει να  συνδυάσει τα λαϊκά συμφέροντα με το δημόσιο συμφέρον, σε συνθήκες ισχυρών ευρωπαϊκών και διεθνών καταναγκασμών. Το εγχείρημα αυτό είναι πολύ δύσκολο. Δεν χρειάζεται επομένως μπροστά στις δυσκολίες να ισορροπούμε με αυταπάτες!

Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Ενεργειακη πορεία και ο ρόλος της ΔΕΗ




Ενεργειακές εξελίξεις

Η χώρα επί μία εικοσαετία επιχειρεί βασανιστικά και με πολύ αρνητικές διακυμάνσεις, να επιτύχει δύο θεμελιώδεις ενεργειακές επιλογές.

α) Να εναρμονίσει το εγχώριο ενεργειακό περιβάλλον με την ενοποιημένη ήδη ευρωπαϊκή ενεργειακή αγορά, που οδεύει προς την ενεργειακή ένωση της Ευρώπης(επιθυμητός στόχος το 2018).

β) Να διασφαλίσει την πορεία προς την απανθρακοποίηση της οικονομίας και τη μείωση του κόστους παραγωγής και κατανάλωσης ενέργειας σύμφωνα με το ευρωπαϊκό σχέδιο 20-20-20.

Αυτές οι επιλογές απαιτούν αποτελεσματικότερους και σύγχρονους τρόπους διαχείρισης και ανάπτυξης της τεχνολογίας, της  καινοτομίας και της αποθήκευσης  ενέργειας. Προώθηση των ΑΠΕ, έμφαση στην  ενεργειακή απόδοση, στην αξιοποίηση των εγχώριων ενεργειακών πόρων, στις προσιτές τιμές και στον περιορισμό της ενεργειακής ένδειας που καλπάζει.

Επιβάλλουν επαναπροσδιορισμό του τρόπου ανάπτυξης των ενεργειακών επενδύσεων σε αποκεντρωμένη και οριζόντια κατεύθυνση, συμμετοχή και αναβάθμιση του ρόλου των καταναλωτών στην παραγωγή και τη διανομή της ενέργειας.

Προϋποθέτουν την άμβλυνση των  τοπικών στρεβλώσεων, το δραστικό περιορισμό των δομικών αδυναμιών στον ενεργειακό τομέα, τη διασφάλιση της διαφοροποίησης των πηγών προέλευσης των καυσίμων, την εξασφάλιση  επάρκειας ενέργειας, την επιτυχία του ενεργειακού εφοδιασμού και τον περιορισμό της ενεργειακής εξάρτησης.

Αναδεικνύουν την ανάγκη  ενίσχυσης των διασυνδέσεων εσωτερικών και διασυνοριακών, στον ηλεκτρισμό και στο φυσικό αέριο, τη μείωση των χρήσης του πετρελαίου στη θέρμανση, στις μεταφορές και στον ηλεκτρισμό ιδίως στα νησιά, την προώθηση νέου σύγχρονου καθαρού και χαμηλού κόστους ενεργειακού μείγματος.

Οι προαναφερθείσες διαπιστώσεις και προτάσεις είναι συνέπεια των απαιτήσεων των καιρών (όπως η Κλιματική αλλαγή) στον ενεργειακό τομέα διεθνώς, της Ευρώπης και της χώρας μας, αλλά και αντικατοπτρίζουν τις καθυστερήσεις, τις λανθασμένες επιλογές και τις στρεβλώσεις που συνόδευσαν την δεκαπενταετή προσπάθεια εκσυγχρονισμού του ενεργειακού  συστήματος της Ελλάδας μαζί με  τη βαθειά  δημοσιονομική κρίση και την αδιέξοδη κρίση χρέους που αποτελούν το υπέρτερο όλων πρόβλημα, που αν δεν αντιμετωπιστεί η χώρα θα οδηγηθεί στην κατάρρευση.

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Για μια ελεύθερη και ενωμένη Ευρώπη




Για μια ελεύθερη και ενωμένη»

Βεντοτένε, Αύγουστος 1941

Ι - Η ΚΡΙΣΗ του σύγχρονου πολιτισμού


Βεντοτένε

Ο σύγχρονος πολιτισμός έχει θέσει ως βάση την αρχή της ελευθερίας, σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος δεν πρέπει να είναι ένα απλό όργανο των άλλων, αλλά ένα αυτόνομο κέντρο ζωής. Με αυτόν τον κώδικα στο χέρι έχει τοποθετηθεί σε δίκη μια μεγάλη ιστορική διαδικασία σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής που δεν συμμορφώνονται:

1. Το ίσο δικαίωμα όλων των εθνών να οργανώνονται σε ανεξάρτητα κράτη. Κάθε λαός, που ορίζεται από γλωσσικά και ιστορικά γεωγραφικά εθνικά χαρακτηριστικά της, έπρεπε να βρει μια κρατική οργάνωση που δημιουργήθηκε από μόνοι τους με βάση συγκεκριμένα τη σύλληψη του της πολιτικής ζωής, το εργαλείο για να ανταποκριθεί καλύτερα στις ανάγκες της, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε εξωτερική παρέμβαση.

Η ιδεολογία της εθνικής ανεξαρτησίας ήταν ένα ισχυρό κίνητρο για την πρόοδο? Βοήθησε ξεπεράσει στενόμυαλη τοπικισμό σε ένα πολύ ευρύτερο αίσθημα αλληλεγγύης έναντι των ξένων καταπίεση? Ο εξαλειφθούν πολλά εμπόδια που παρεμποδίζουν την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων και των αγαθών? Έκανε εκτείνονται στο έδαφος του κάθε νέου κράτους, τις πιο καθυστερημένες πληθυσμούς, τους θεσμούς και τα συστήματα των περισσότερων πολιτών. Ωστόσο, αυτό πραγματοποιείται μέσα στην ίδια τους σπόρους του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού, που η γενιά μας έχει δει υπερβάλλουν μέχρι το σχηματισμό του ολοκληρωτικού και την εξαπόλυση των παγκοσμίων πολέμων μελών.

Το έθνος δεν είναι πλέον θεωρείται ως το ιστορικό προϊόν της συνύπαρξης των ανθρώπων, οι οποίοι, ως αποτέλεσμα μιας μακράς διαδικασίας σε μεγαλύτερη ομοιομορφία των τελωνειακών και των φιλοδοξιών και το κράτος τους τα πιο αποτελεσματικά μέσα για την οργάνωση συλλογικής ζωής μέσα η εικόνα ολόκληρης της ανθρώπινης κοινωνίας. Αντ 'αυτού, γίνεται μια θεϊκή οντότητα, ένας οργανισμός που πρέπει να εξετάσει μόνο την ύπαρξή της, τη δική της ανάπτυξη, χωρίς σε καμία περίπτωση αφορά για την ζημιά που μπορεί να υποστεί άλλοι. Η απόλυτη κυριαρχία των εθνικών κρατών οδήγησε στην επιθυμία να κυβερνάει άλλους και θεωρεί «ζωτικό χώρο» όλο και πιο απέραντα εδάφη του, που θα τους επιτρέπουν να κινούνται ελεύθερα και να εξασφαλίσει τα μέσα της ύπαρξης, χωρίς να εξαρτάται από κανέναν. Αυτή η επιθυμία να κυριαρχήσει, δεν μπορεί να κατευνάζεται, εκτός από την ηγεμονία του ισχυρότερου κράτους πάνω από όλα τα άλλα υπόδουλους.

Ως αποτέλεσμα το κράτος, ως θεματοφύλακας της ελευθερίας των πολιτών, έγινε πλοίαρχος υποτελείς δεσμεύεται σε δουλεία, με όλες τις σχολές για να κάνουν τη μέγιστη πόλεμο απόδοσης. Ακόμη και κατά τη διάρκεια της εν καιρώ ειρήνης, θεωρείται ότι σταματά να προετοιμαστούν για τις επόμενες, αναπόφευκτη πολέμους, η βούληση της στρατιωτικής τάξης κατέχει σήμερα κυριαρχεί σε πολλές χώρες, του άμαχου κατηγορίας, γεγονός που καθιστά όλο και πιο δύσκολο να λειτουργήσει χωρίς πολιτικά συστήματα? Οι σχολείο, την επιστήμη, την παραγωγή, διοικητικών οργάνων που κατευθύνονται κατά κύριο λόγο στην αύξηση των στρατιωτικών δυναμικό? Οι γυναίκες θεωρούνται απλώς ως παραγωγοί των στρατιωτών, και, κατά συνέπεια, ανταμείβονται με τα ίδια κριτήρια με τα οποία οι εκθέσεις ανταμείβονται παραγωγικός βοοειδή? Τα παιδιά διδάσκονται από μικρή ηλικία να χειρίζονται τα όπλα και ξένους μίσος? Οι ατομικές ελευθερίες μειώνεται σε τίποτα αφού όλοι είναι στρατιωτικό κατεστημένο και συνεχώς κληθούν να υπηρετήσουν στρατιωτική θητεία? Επαναλαμβανόμενες πολέμους αναγκάσει τους άνδρες να εγκαταλείψουν την οικογένεια, την απασχόληση, την ιδιοκτησία, ακόμα και θυσιάζουν τη ζωή τους για τους στόχους που κανείς δεν καταλαβαίνει πραγματικά την αξία, και μέσα σε λίγες μέρες για να καταστρέψει τα αποτελέσματα των δεκαετιών των προσπαθειών για την αύξηση της γενικής ευημερίας.

Τα ολοκληρωτικά κράτη είναι εκείνα που έχουν πραγματοποιηθεί με πιο συνεπή τρόπο την ενοποίηση όλων των δυνάμεων, η οποία απευθύνει έκκληση για τη μέγιστη συγκέντρωση και την αυτάρκεια, και ως εκ τούτου, αποδείχθηκε η πιο κατάλληλη οργανισμών τρέχον διεθνές περιβάλλον. Χρειάζεται μόνο ένα έθνος ένα βήμα προς την κατεύθυνση πιο έντονη ολοκληρωτισμού για τους άλλους να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους, σύρθηκε κάτω από το ίδιο αυλάκι με τη θέλησή τους να επιβιώσουν.

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Δύσκολο πρόβλημα η ανάπτυξη

Η ανάπτυξη είναι φανερό ότι αποτελεί τον κορυφαίο και πιο δύσκολο στόχο της Κυβέρνησής. Στο τέλος της τετραετίας θα πρέπει να υπάρξουν οπωσδήποτε αποτελέσματα μεγέθυνσης που σήμερα με την απώλεια του 27% του ΑΕΠ και το 1.000.000 ανέργους, φαντάζουν ασύλληπτα. Παράδειγμα η εξαγγελία  των τριών δις ευρώ της  Ε.Ε, εν ήδη δανείου εκτός χρέους  ως  πρωταρχική συσσώρευση,  που θα καλύψει επενδυτική προσπάθεια για τη δημιουργία  150.000 θέσεων απασχόλησης μέσα σε μια τριετία. Οι εκλογές επομένως του 2019 δεν θα κριθούν μόνο από τα αποτελέσματα της δημοσιονομικής προσαρμογής, αλλά κυρίως από την επιτυχή αντιμετώπιση της ανεργίας και της λιτότητας. Οι προσπάθειες μας μπορούν να αναπτυχθούν επί τη βάσει ολοκληρωμένου αναπτυξιακού σχεδίου που ταυτόχρονα θα υπόκειται σε περιορισμούς και δυσκολίες. Για παράδειγμα η ανάγκη για υψηλότερους και ταχύτερους  ρυθμούς ανάπτυξης, όπως αναφέρεται στο πρόγραμμά του ΣΥΡΙΖΑ, σκοντάφτει στην εξίσου σοβαρή εκτίμηση ότι στην περίοδο 2017-2019 οι ρυθμοί μεγέθυνσης δεν θα μπορέσουν να υπερβούν το 2,5-3,0%.
Η μεγέθυνση  θα παραμείνει το πρώτο ζητούμενο για την επόμενη διετία μέχρι την ολοκλήρωση της τρίτης δανειακής σύμβασης, ενώ η κάλυψη του ενός εκατομμυρίου θέσεων απασχόλησης μπορεί να καλυφθεί με υπέρ προσπάθειες μεγέθυνσης  εντάσεως εργασίας, μιας ολόκληρης δεκαετίας, η οποία θα συνοδεύεται από επιτροπεία της Κομισιον και εγγυήσεις για την έξοδο της χώρας στις αγορές συναλλάγματος καθώς και  δεσμευτικές απαιτήσεις πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5 % μετά το 2019. Η κρίση είναι δομική και όχι συγκυριακή  και η διέξοδός της θα αναπτυχθεί πέραν της τρίτης δανειακής σύμβασης στο εγγύς μελλον, εφόσον στο τιμόνι της χώρας θα παραμείνει ο ΣΥΡΙΖΑ ως βασικός κορμός της κυβερνητικής εξουσίας.

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

Δεν είναι το νόμισμα

Ο Γιάννης Κιμπουρόπουλος, σήμερα στην Κυριακάτικη Αυγή 05/02/2017, επιχείρησε να αποδαιμονοποιήσει το σκεπτικισμό για ένα τεκμηριωμένο εναλλακτικό σχέδιο επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, με τους όρους της κοινωνίας(sic). Στην ανάλυσή του χρεώνει στο σκληρό πυρήνα της Ε.Ε, την ευρωζώνη, ότι λειτουργεί στην ζώνη του ευρώ σαν παρακράτος εκτός κάθε νομιμότητας Εθνικής ή Ευρωπαϊκής( Ισχυρό Eurogroup, Euro working group και αποδυναμωμένο Ευρωκοινοβούλιο ).
Η διαπίστωση αυτή είναι ηλίου φαεινότερη, αφού τελικά καθηλώνει την ευρωπαϊκή οικονομία και αποσαρθρώνει το ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα και δεν είναι εκτίμηση μόνον του Γ. Κιμπουρόπουλου. Το σφάλμα στην ανάλυσή του,στο συγκεκριμένο άρθρο του είναι, ότι αγνοεί το δημοκρατικό έλλειμμα που διαπερνάει τη λειτουργία της ευρωζώνης και ευνοεί την ηγεμονία, θα συμπλήρωνα εγώ της Γερμανίας. Φορτώνει δηλαδή στο ευρώ, στο νόμισμα το πρόβλημα και όχι στην κραυγαλέα αντινομία και αντιδημοκρατική πρακτική των μη νομιμοποιημένων θεσμικά "οργάνων"της ευρωζώνης.

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Η ενεργειακή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ δεν προσβάλεται




Με την είσοδο του καινούργιου χρόνου διαφαίνεται μια πιο οργανωμένη προσπάθεια κλιμάκωσης της αντιπολιτευτικής τακτικής της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σε βάρος της Κυβέρνησης, με τη συμβολή των συστημικών μέσων επικοινωνίας και άλλων κέντρων οικονομικής ισχύος. Μετά από μια ασυνάρτητη αντιπολιτευτική περίοδο, με μοναδικό σύνθημα τις εκλογές δίπλα σε ασύστολες και κούφιες αντιπολιτευτικές κορώνες, όπως «φύγετε», «παραιτηθείτε» και άλλες παρόμοιες κραυγές, ο Κ Μητσοτάκης επιχειρεί να οργανώσει με πιο πολιτικούς όρους τις παρεμβάσεις του κόμματός του. Επιτίθεται με ένταση στους πιο επιτυχημένους τομείς του κυβερνητικού έργου, προκειμένου να στηρίξει τη δημαγωγική  αντιπολιτευτική τακτική του, που ένα χρόνο μετά την εκλογή του, δεν αποδίδει τα αναμενόμενα αποτελέσματα στην κοινωνία,  παρά τις  ευνοϊκές  συμβολές και των  ιδιωτικών  εταιρειών δημοσκοπήσεων.

Ένας τομέας στον οποίο η ΝΔ και όχι μόνον αυτή, ασκεί  επιθετική πολιτική, είναι ο τομέας της Ενέργειας. Εκεί  που η Κυβέρνηση έχει επιτύχει σημαντικό έργο, με χειροπιαστά αποτελέσματα, παρά τις πολλές δυσκολίες, τις ισχυρές πιέσεις και τις  προκλητικές απαιτήσεις των δανειστών και των εγχώριων κυκλωμάτων συμφερόντων.  Η αντιπολίτευση όμως αυταπατάται, ότι με τις ψευδολογίες και τη χυδαία αντιπολιτευτική τακτική που καθιέρωσε ο Κ. Μητσοτάκης, θα  υπονομεύσει την ενεργειακή πολιτική της σημερινής Κυβέρνησης. Τα « ενεργειακά πράγματα» κρίνονται διαφορετικά  και αντέχουν στις δημαγωγικές επιθέσεις. Πιο συγκεκριμένα: